Γίνεται να… μείνει ο Πιτίνο;

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος τονίζει ότι θα ήταν ευχής έργον εάν ο Παναθηναϊκός μπορούσε να κρατήσει τον Ρικ Πιτίνο στον πάγκο του και μετά το τέλος της σεζόν, ενώ παράλληλα σχολιάζει την πρόοδο ορισμένων νεαρών παικτών του “Τριφυλλιού”.

Με σβηστές τις μηχανές στην περισσότερη ώρα του αγώνα, ο Παναθηναικός πήρε αρκετά εύκολα το «ροζ φύλλο» απέναντι στο σύνολο του Σερέλη. Οι «πράσινοι» σαφώς αντιμετώπισαν το Λαύριο σαν μία ευκαιρία για να δοκιμάσουν κάποια πράγματα και να κάνουν μία διαφορετική προπόνηση από τα οικογενειακά διπλά. Παρόλα αυτά, ο προχθεσινός αγώνας λόγω της άνετης επικράτησης μας δίνει την δυνατότητα να αναλύσουμε κάποια περιστατικά που έλαβαν χώρα στο κλειστό γυμναστήριο του Λαυρίου.

Αρχικά, είναι αξιοσημείωτη η στάση που έχει ο Ρικ Πιτίνο απέναντι στην ομάδα του. Στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου ο Παναθηναϊκός ήταν μπροστά με 43-65 και αυτό που τόνισε ο προπονητής στους παίκτες του ήταν ότι το πραγματικό σκορ του αγώνα είναι 0-0 και πρέπει πάση θυσία να νικήσουν αυτό το δεκάλεπτο. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, διατήρησε το κίνητρο στην ομάδα του σε έναν αγώνα που ήδη είχε κριθεί. Το αποτέλεσμα της περιόδου λοιπόν, ήταν όντως αυτό που είχε ζητήσει από τους αθλητές του, καθώς έληξε με 12-15. Ένα ακόμα σημείο το οποίο τόνισε είναι ότι θα πρέπει να κάνουν σε αυτό το διάστημα από 10 deflections και πάνω. Όλα αυτά τα αναφέρω για να σας πω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πραγματικά “λαχείο” για την ομάδα και θα πρέπει να μείνει και τα επόμενα χρόνια, εάν φυσικά αυτό είναι δυνατό, καθώς εκτός από τεράστιος γνώστης του αθλήματος, είναι και θαυμάσιος στην πνευματική διαχείριση της ομάδας του.

Στα αγωνιστικά τώρα ο coach Σερέλης παρουσίασε μία πολύ κλειστή άμυνα, η οποία άφηνε πολύ τα σουτ στους «πράσινους» με σαφή στόχο να μην τους επιτρέψει να βάλουν την μπάλα κοντά στο καλάθι, σε ένα σημείο δηλαδή που υπερείχαν. Στο μεγαλύτερο μέρος, βέβαια, του αγώνα η μπάλα ακούμπαγε καλά κοντά στο καλάθι από μεριάς «Τριφυλλιού», κυρίως σε Βουγιούκα, Τόμας και Μήτογλου. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για μία ακόμη φορά για τα πολύ κακά ποσοστά της ομάδας σε σουτ, τα οποία μάλιστα ήταν προκλητικά ελεύθερα. Όπως άλλωστε αναφέρει συνεχώς ο Πιτίνο, η ομάδα του δουλεύει αυτό το στοιχείο και θα δούμε βελτίωση στο άμεσο μέλλον.Ένα ενδιαφέρον σημείο που είδαμε στο παιχνίδι πάντως, ήταν η χρησιμοποίηση του Μήτογλου αρκετή ώρα σε θέση «5». Αυτό ίσως να ήταν κάτι που θα έπρεπε να βλέπαμε περισσότερο από την αρχή της χρονιάς και ίσως ο Ντίνος να έχει αρκετό μέλλον σε αυτήν την θέση, εάν και εφόσον βέβαια δυναμώσει.

Ο Θανάσης σαν παίκτης είναι αυτό που θέλει να βλέπει ο κάθε προπονητής από άποψη διάθεσης, ενέργειας, πάθους και κατάθεσης ψυχής. Όλα αυτά είναι ξεκάθαρα από την πρώτη του μέρα στην ομάδα και ο κύριος λόγος που έχει θέση σε ομάδα κορυφαίου επιπέδου παρά το ελλειπέστατο επιθετικό του παιχνίδι. Πάντως, πρέπει να βρει μία φόρμουλα να ελέγχει καλύτερα το σώμα του, γιατί υποκύπτει σε ανόητα φάουλ ορισμένες φορές που του στερούν την συμμετοχή του στο παιχνίδι.

Έχω κάτσει και έχω δει αρκετά παιχνίδια του Λαυρίου για να μελετήσω το παιχνίδι του Λούντζη, ο οποίος ανήκει στον Παναθηναϊκό, και η αλήθεια είναι ότι δεν με έχει πείσει ότι θα μπορέσει κάποια στιγμή να κάνει το άλμα και να πάρει μία ευκαιρία στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτό δεν το αναφέρω για να μειώσω τις ικανότητές του, καθώς όπως είδαμε και προχθές, ασκεί πολύ καλή πίεση πάνω στην μπάλα, έχει καλή επαφή με το καλάθι και ικανοποιητική συναίσθηση χώρου και χρόνου και αρκετό θράσος. Όλα αυτά βέβαια, συνδυάζονται με εξαιρετικά αθλητικά προσόντα και μακριά χέρια, αλλά αυτός όπως και ο Καλαϊτζάκης έχουν μειονέκτημα στο μακρινό σουτ. Έχω πραγματικά κουραστεί να βλέπω Έλληνες παίκτες σε μικρές ηλικίες να είναι άψογοι γνώστες τακτικής και αντίληψης και καθόλου καλοί σουτέρ. Η εθνική ομάδα, έτσι όπως δομείται, με τον Γιάννη, τον Θανάση, τον Νικ και τα υπόλοιπα παιδιά, έχει ανάγκη παίκτες που να ανοίγουν καλά το γήπεδο με το μακρινό τους σουτ. Πραγματικά, αυτήν την στιγμή πλην ίσως των ομογενών Ελλήνων παικτών η Ελλάδα δεν έχει να υποδείξει σπουδαίο σουτέρ.

Και τώρα λοιπόν, ήρθε η ώρα για έναν πραγματικό πόλεμο. Κακά τα ψέματα, ακόμα και στα καλύτερά του να ήταν ο Παναθηναϊκός και να είχε καταφέρει να πάρει αρκετά διπλά, το παιχνίδι απέναντι στην Φενέρ στην Πόλη δεν θα ήταν “must win”. Τώρα βέβαια, που έχει έρθει αυτή η κατάσταση που γνωρίζουμε, η ομάδα δεν έχει κανένα περιθώριο να πάει στην Φενέρ με στόχο κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από την νίκη. Το πόσο εύκολη δεν είναι αυτή η υπόθεση το γνωρίζουμε όλοι. Ακόμα και με την απουσία του Βέσελι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και αυτό γιατί η τουρκική ομάδα είναι εξαιρετική στο να διαβάζει τις αδυναμίες του αντιπάλου της και να δημιουργεί πολύ καλά ελεύθερα σουτ. Αναφέρω αυτό με τα σουτ, γιατί όπως είδαμε και χθες η περιφερειακή άμυνα του «Εξάστερου» δεν είναι ιδιαίτερα καλή και αποδοτική. Η ομάδα για να καταφέρει να φύγει νικήτρια από την Τουρκία θα πρέπει να μπει με το «μαχαίρι στα δόντια» και να κάνει ένα τέλειο ματς από άποψη προσπάθειας και αποτελεσματικότητας. Και αν το πρώτο φαντάζει σχετικά εύκολο, ισχύει το ίδιο και για το δεύτερο;

ΥΓ: Μεγάλη χαρά μου προκάλεσε το νικητήριο καλάθι του Παναγιώτη Βασιλόπουλου στην αναμέτρηση του Χολαργού με το Περιστέρι. Αυτό το παιδί έχει ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ στην καριέρα του και βρίσκει το θάρρος και συνεχίζει, όντας ο ηγέτης μίας πολύ καλής ομάδας. Τεράστια αδικία αν δεν πάρει το εισιτήριο για την Κίνα με την Εθνική ομάδα. Και δεν το λέω να το πάρει τιμής ένεκεν, αλλά γιατί το αξίζει!