Οι τέσσερις άξονες της α(πο)τυχίας!

Με το βαθμό της ισοπαλίας έφυγε λοιπόν ο Παναθηναϊκός από τη Νέα Σμύρνη, ωστόσο το τελικό 1-1 μόνο ως ήττα μπορεί να φαντάζει στα μάτια των παιχτών και του κόσμου του “Τριφυλλιού”. Ήττα γιατί είναι πραγματικά κρίμα να βλέπεις τον τίτλο να κάνει “φτερά” σε ένα παιχνίδι που ο αντίπαλος σου έφτασε στην περιοχή σου όλες κι όλες 2-3 φορές, σε ένα παιχνίδι που έχασες τα… άχαστα, σε ένα παιχνίδι που σε κόντραρε ο διαιτητής μέχρι εκεί που δεν πάει… Ας δούμε λοιπόν ποιοι ήταν οι κυριότεροι λόγοι, για τους οποίους οι “πράσινοι” έχασαν ένα δικός τους παιχνίδι και έχασαν πολύ σημαντικό έδαφος στη μάχη του τίτλου:

1) Εντάξει, είμαι σίγουρος ότι θα το έχετε διαβάσει παντού, αλλά θα το επαναλάβουμε ακόμα μια φορά… Ο Παναθηναϊκός πέταξε ένα ολόκληρο ημίχρονο. Και ας μη στεκόμαστε μόνο στην επιλογή του Αναστασίου με τον Μπαϊράμι. Σίγουρα σε ένα τέτοιο παιχνίδι δεν μπορείς να επιλέγεις έναν παίχτη που παίζει μια φορά το μήνα και αν… Ωστόσο το θέμα δεν ήταν μόνο ο Σουηδός. Όλος ο Παναθηναϊκός μπήκε υπνωτισμένος στο παιχνίδι, τη στιγμή μάλιστα που ο προπονητής του μια μέρα πριν είχε δηλώσει ότι “πάμε για πόλεμο”. Επομένως, το λάθος του “Ολλανδού” για μένα, αφορά περισσότερο στη νοοτροπία με την οποία μπήκε η ομάδα στο γήπεδο και όχι στις τακτικές του επιλογές.

2) Φάνηκε η “γύμνια” της ομάδας σε κάποιες θέσεις και στην προκειμένη σε αυτή του δεξιού μπακ. Ο Ζέκα δεν μπόρεσε να καλύψει ικανοποιητικά τη συγκεκριμένη θέση σε καμία περίπτωση. Μπορεί αμυντικά να μην αντιμετώπισε προβλήματα, ωστόσο δεν είχε την δυνατότητα να βοηθήσει καθόλου επιθετικά, καθώς δεν διαθέτει την απαραίτητη τεχνική, ώστε να ανέβει και να σεντράρει καλά, ειδικά σε ένα τέτοιο βαρύ γήπεδο.  Παράλληλα, ο Παναθηναϊκός έχασε τον Πορτογάλο από τον χώρο του κέντρου, όπου αποτελεί έναν από τους πιο χρήσιμους παίχτες του. Και το ερώτημα είναι, αν για τη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα υπολογίζεται μόνο ο Μπούρμπος, ως κλασικό μπακ. Και αν ναι, τι γίνεται όταν τραυματίζεται; Γιατί να παίζει εκεί ο Ζέκα δεν είναι λύση…

3) Όταν οι “πράσινοι” άρχισαν να γίνονται τα αφεντικά του αγώνα, τότε η επιπολαιότητα στην τελική προσπάθεια άρχισε να καταντάει εκνευριστική… Τι να πρωτοθυμηθούμε από το χθεσινό παιχνίδι. Το κακό κοντρόλ του Πέτριτς ενώ θα έβγαινε μόνος του με τον Γιαννακόπουλο, το χαμένο τετ α τετ του Καρέλη, ενώ λίγο πιο δίπλα περίμενε ο Μπεργκ, το χλιαρό σουτ του Ζέκα πάνω στον αντίπαλο τερματοφύλακα σε αντεπίθεση που οι “πράσινοι” έφευγαν 5 με 3 ή το αποκορύφωμα με το “τσαφ” του Πράνιτς στις καθυστερήσεις από το σημείο του πέναλτι και ενώ είχε όλο το τέρμα μπροστά του… Φάσεις που αν θες να κερδίσεις σε μια δύσκολη έδρα, πρέπει να καταλήγουν στα δίχτυα.

4) Ένας παράγοντας που όσο καιρό παρακολουθώ τον Παναθηναϊκό σπάνια είναι με το μέρος του είναι η τύχη. Εντάξει, το γκολ που δέχτηκε χθες του “Τριφύλλι” δεν θα μπορούσα να πω ότι ήταν τυχερό αν το είχε βάλει ο Ζιντάν ή ο Χάμες Ροντρίγκες. Ωστόσο, όταν στο βάζει ο… Μπουμάλ στη μοναδική προσπάθεια που κάνει ο Πανιώνιος σε όλο το ημίχρονο μέχρι εκείνο το σημείο, λογικό είναι να τα βάζεις με την τύχη σου. Δεν λέω, καλός παίχτης ο Αφρικανός, αλλά πάω στοίχημα πως τέτοιο γκολ δεν έχει ξαναβάλει στην καριέρα του και ούτε θα ξαναβάλει. Παράλληλα, κάποιες φάσεις, όπως για παράδειγμα το σουτ του Πράνιτς που αιφνιδίασε τον Γιαννακόπουλο, όμως η μπάλα βρήκε στην… φτέρνα του και έφυγε ελάχιστα κόρνερ, λογικό είναι να σε κάνουν να βλασφημάς την τύχη σου…

Δεν αναφέρομαι στον Μάνταλο διότι παρά το γεγονός ότι για ακόμα μια φορά ήταν εχθρικός απέναντι στους “πράσινους”, χάρη στον Στιλ θεωρώ πως δεν επηρέασε το παιχνίδι, αν και το προσπάθησε. Είχε κι άλλες φάσεις πέρα από το πέναλτι, στις οποίες φανέρωσε τις προθέσεις του, ωστόσο θεωρώ πως αν ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που έπρεπε θα είχε κερδίσει άνετα το παιχνίδι…